عادت منه شب و روز از تو گفتن

تو همه ثانیه ها به یاد تو ماندن

فاصله بین ما یه دنیاست

اما یادت نزدیک تر از نفسهام

صدای دل نشینت تو سکوت تلخ من غوغا میکند

حرف های شیرینت آتش به قلبم می زند

چشم های زیبایت خواب را از من می رباید

هق هق گریه هایم سکوت شب را می آزارد

تو را کم دارم دلم تو را بهانه میکند

شب و روز گریه و زاری و گلایه میکند

__________________________

سرزمین دلم از جنس بهار بود

سرسبز و پر ازگل های بهار بود

روزی کوچ کردی به سرزمین من

عشقت فرا گرفت تاروپود وجودم

ای پرستوی کوچک قلبم

به آسمان من پر می گشودی

شادی میکردی آواز می خواندی

مرا به خودت مبتلا کردی

اما روزی کوچ کردی از سرزمین من

خزان شد بهار وجودم

شادی پر کشید از دنیای من

شکست قلب عاشق من

دیگر در سینه قلبی ندارم من

مثل سنگی سرد وبی احساس شده ام

مرا به خاک بسپارید من مرده ام